วิ่ง 42 กิโลเมตร
ในเมืองแห่งดนตรี

การผจญภัยเริ่มต้นที่สถานีรถไฟใต้ดิน

เดือนเมษายนที่เวียนนา อากาศผสมผสานระหว่างความเย็นของฤดูใบไม้ผลิกับกลิ่นกาแฟหอมกรุ่น ในสถานีรถไฟใต้ดินยามเช้า นักวิ่งสวมรองเท้าหลากสีหลั่งไหลมาจากทุกทิศทาง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและลุ้นระทึก

📍 เดินไปจุดสตาร์ท ถนนปิดแล้ว นักวิ่งทยอยเดินเข้าไป

ฝากกระเป๋าเรียบร้อย ติดหมายเลขบิบ #1932 สวมรองเท้าสีเหลืองคู่ใจที่พาผ่านมาราธอนมาแล้วนับไม่ถ้วน ช่วงเวลานี้ ไม่ว่าจะเป็นครั้งแรกหรือครั้งที่แปดสิบกว่า หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นเองทุกที

รถฝากกระเป๋าเขียนช่วงหมายเลข 3100-4479 อาสาสมัครรับกระเป๋าอย่างคล่องแคล่ว ที่เวียนนามาราธอน แม้แต่การฝากกระเป๋าก็เหมือนการซ้อมวงออร์เคสตราที่แม่นยำ

📍 ป้ายแบ่งโซน: Block Green → 42K Marathon วันนี้เราวิ่งฟูลมาราธอน

หมื่นคนกดปุ่ม Play พร้อมกัน

📍 จุดสตาร์ท ทะเลนักวิ่งทอดยาวไปจนมองไม่เห็นปลายทาง เส้นขอบฟ้าสมัยใหม่ของเวียนนาอยู่เบื้องหลัง

ยืนอยู่ในจุดสตาร์ท รอบตัวเต็มไปด้วยคน บางคนยืดเหยียดครั้งสุดท้าย บางคนโทรศัพท์หาครอบครัว บางคนหลับตาฟังจังหวะหัวใจตัวเอง อากาศอบอวลด้วยกลิ่นครีมกันแดดและเจลให้พลังงาน

📍 ซุ้มสตาร์ทอยู่ข้างหน้า ซุ้มเป่าลมสีแดงพร้อมโลโก้สปอนเซอร์ การนับถอยหลังเริ่มแล้ว

วินาทีที่ปืนดัง ฝูงชนไหลไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ เหมือนกระแสน้ำ ไม่มีการวิ่งพุ่ง มีแต่การเคลื่อนไหวที่สง่างาม ชาวเวียนนาไม่รีบ พวกเขาวิ่งตามจังหวะดนตรี

ทุกกิโลเมตรมีเพลงประจำตัว

สิ่งพิเศษที่สุดของเวียนนามาราธอนไม่ใช่จำนวนแลนด์มาร์คที่วิ่งผ่าน แต่เป็นดนตรีที่ได้ยินตลอดทาง ทุก ๆ หนึ่งถึงสองกิโลเมตรจะมีวงดนตรีสด — แจ๊ส, ร็อก, คลาสสิก, อิเล็กทรอนิกส์, กลองชุด และยังมีคนเล่นไวโอลินริมถนนอีก

📍 สวนพราเทอร์ (Prater) — วิ่งผ่านพื้นที่สีเขียวที่ใหญ่ที่สุดของเวียนนา ร่มเย็นสบายใต้ร่มไม้

📍 วิ่งผ่านซุ้มสปอนเซอร์ Hervis Sports นักวิ่งบนถนนที่มีต้นไม้เรียงราย

ผ่านครึ่งทางแล้ว ถึงเวลาเติมเจลพลังงาน รสเลมอนขิง — หลังวิ่งมา 20 กม. รสชาตินี้เหมือนอาหารจากสวรรค์

ซ้าย: เจลพลังงานรสเลมอนขิง ตัวช่วยชีวิต | ขวา: 20.52K, เพซ 6:45, หัวใจ 158 ยังอยู่ในแผน

อ่านเมืองด้วยสองเท้า

📍 ริงชตราสเซอ (Ringstrasse) — ซ้ายคือมหาวิทยาลัยเวียนนา ขวาคือโรงอุปรากรแห่งชาติ วิ่งบนถนนสายนี้เหมือนวิ่งผ่านประวัติศาสตร์ยุโรป

ตอนวิ่งผ่านโรงอุปรากรแห่งชาติ ลำโพงริมทางเปิดเพลงวอลทซ์ของชเตราส์ ตอนผ่านศาลาว่าการ ยอดแหลมแบบกอธิคเปล่งประกายในท้องฟ้าสีคราม ตอนวิ่งริมแม่น้ำดานูบ แสงระยิบระยับบนผิวน้ำเหมือนผู้ชมกำลังเชียร์ให้กำลังใจ

มีช่วงหนึ่งวิ่งผ่านย่านที่อยู่อาศัย คุณยายคนหนึ่งยกเก้าอี้มานั่งหน้าประตูบ้าน ข้าง ๆ วางวิทยุรุ่นเก่าที่เปิดเพลงโมสาร์ท คุณยายพยักหน้ายิ้มให้นักวิ่งทุกคนที่ผ่านไป ผมว่านี่แหละคือเวียนนา

📍 เพื่อนนักวิ่งที่พบบนเส้นทาง มาจากทั่วโลก แต่วิ่งบนถนนเดียวกัน

2 กม. สุดท้าย — ร่างกายประท้วง แต่หูยังเพลิดเพลิน

2 กม. สุดท้าย ขาไม่ใช่ของเราแล้ว แต่เวียนนาจะไม่ปล่อยให้คุณทุกข์ทรมานจนจบ ช่วงสุดท้ายวนกลับมาที่ริงชตราสเซอ ผู้ชมหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ดนตรีดังขึ้นเรื่อย ๆ

วิ่งข้ามเส้นชัย รับเหรียญ สิ่งแรกที่ทำ — หากระจกถ่ายเซลฟี่

📍 สถานี Rathaus เซลฟี่พร้อมเหรียญ เหนื่อยแต่อิ่มใจ

แขวนเหรียญนั่งรถไฟใต้ดินกลับบ้าน

📍 สถานีรถไฟใต้ดิน U1 เวียนนา หิ้วถุงนักวิ่งพร้อมขาที่เมื่อยล้ากลับโรงแรม

บนรถไฟใต้ดินกลับโรงแรม ตู้โดยสารเต็มไปด้วยนักวิ่งที่แขวนเหรียญ ทุกคนพยักหน้ายิ้มให้กัน ไม่ต้องพูดอะไร เหรียญพูดแทนได้ทุกอย่าง คุณลุงชาวเวียนนาคนหนึ่งมองเหรียญของผม พูดเป็นภาษาเยอรมันที่ผมฟังไม่ออก แต่จากสีหน้า ผมรู้ว่าเขากำลังบอกว่า "ยินดีด้วย"